Lemur i Rzęsorek
„Ludzie mają ogień” – powiedział Lemur. „My też potrzebujemy ognia!”
„Pójdę ukraść trochę ognia” – powiedział Rzęsorek – „a ty zostań tutaj i czekaj na mój powrót”.
Rzęsorek poszedł do ludzkiej wioski i znalazł palenisko, gdzie tlił się słabo żarzący się węgiel. Nadął się i dmuchnął delikatnie.
Potem dmuchnął mocniej. W końcu ogień był silny.
Rzęsorek wrócił z ogniem i zobaczył, że Lemur czeka wiernie, z szeroko otwartymi oczami.
„Twoje oczy zrobiły się takie duże!” – powiedział Rzęsorek.
„Twój pysk stał się taki długi!” – powiedział Lemur.
Dlatego nos Rzęsorka jest teraz długi, a oczy Lemura są duże.
Pierwszy Ogień
Na początku istniało bardzo duże drzewo.
Wszyscy ludzie i wszystkie zwierzęta wyszli z drzewa jak z łona.
Wszędzie dookoła panowała ciemność.
Ciemność jak o północy.
Wtedy człowiek zapalił ogień. Płomienie buchnęły w ciemności.
Przerażone zwierzęta rozproszyły się. Uciekły w ciemność.
Zwierzęta nadal boją się ognia człowieka, a ludzie do dziś rozpalają ogniska w nocy, aby odstraszyć zwierzęta.
To daje ludziom władzę nad zwierzętami: ludzie wiedzą, jak rozpalić ogień.
W przeciwnym razie zwierzęta by się nie bały.
Zwierzęta i ogień
Na początku zwierzęta żyły w lasach.
Następnie Bóg zawołał zwierzęta. “Chodźcie!” rzekł, a zwierzęta przyszły.
Potem Bóg rozpalił wielki ogień.
Zwierzęta przestraszyły się i uciekły z powrotem do lasu.
“Ja się nie boję!” ryknęła krowa.
“Ja się nie boję!” krzyknęła owca.
“Ja się nie boję!” zameczała koza.
Bóg pochwalił te zwierzęta i pobłogosławił je. “Od teraz,” powiedział, “będziecie żyć z ludźmi. Ludzie będą was karmić, a wy będziecie karmić ludzi, i wszyscy będziecie ogrzewać się przy ogniu, bezpieczni od zwierząt leśnych.”
Szakal wysyła Psa po ogień
„Jestem głodny” – powiedział Szakal do Psa, swojego brata. „Idź do wioski i przynieś ogień. Spalimy trawę i złapiemy szarańczę do jedzenia”.
Pies poszedł do wioski i wszedł do domu. Kobieta karmiła dziecko kaszką. Zeskrobała trochę kaszki z garnka i dała ją Psu.
Kaszka smakowała wyśmienicie!
Pies został w wiosce.
Szakal czekał, ale Pies nie wrócił. Szakal zawył: „Wysłałem Psa po ogień. Nigdy nie wrócił! Nigdy! Niiiiiiii-gdyyyyyy!”
Wciąż można usłyszeć, jak głodny Szakal wyje.
Pies został w wiosce, gdzie jedzenie było dobre.
Psy Dawnych Czasów
Dawno, dawno temu psy były jak ludzie: mieszkały w wiosce, hodowały bydło, brały żony i miały rodziny.
Psy i ludzie często prowadzili ze sobą wojny.
Pewnego razu ludzie napadli na wioskę psów i ukradli im całe bydło.
Psy zorganizowały kontratak, aby odzyskać swoje bydło, ale ludzie wspięli się na drzewa i rzucali psom piasek w oczy.
Psy zaatakowały ponownie; znowu ludzie rzucili im piasek w oczy.
Oślepione piaskiem, psy nie mogły już nigdy odnaleźć drogi powrotnej do swojej wioski.
Wtedy to psy stały się niewolnikami ludzi.