Samoregulacja
Dyscyplina samoregulacji oznacza te metodyczne procesy, dzięki którym student kieruje swoimi refleksjami, uczuciami i czynami w stronę realizacji swoich ambicji. Badania nad tą materią rozpoczęły się jako gałąź studiów psychologicznych dotyczących kultywowania panowania nad sobą zarówno wśród dorosłych, jak i młodzieży. W dawnych czasach dociekania te prowadzono w dużej mierze w granicach klinicznych, gdzie uczeni instruowali podmioty w zakresie poprawy tak rażących nawyków, jak agresywność, nieumiarkowanie, nieregularności cielesne, niezgoda wśród towarzyszy i niezdyscyplinowane zachowanie w sferze domowej lub szkolnej. Ostatnio zakres samoregulacji został poszerzony, aby objąć sferę nabywania wiedzy naukowej i wyróżniania się intelektualnego.
Teoria Behawioralna
Lekcja ta służy wyposażeniu studenta w zrozumienie perspektywy teorii behawioralnej na samoregulację, która wywodzi się w dużej mierze z prac Skinnera. Badacze pracujący w ramach jego teorii warunkowania sprawczego stosują zasady sprawcze w różnych ustawieniach (np. klinicznych, akademickich) z dorosłymi i dziećmi. Celem tych badań jest ograniczenie zachowań dysfunkcyjnych i zastąpienie ich zachowaniami bardziej adaptacyjnymi.
Społeczna Teoria Poznawcza
Niniejsza lekcja wyjaśnia zasady społecznej teorii poznawczej, które były szeroko stosowane w odniesieniu do samoregulacji. Z perspektywy społeczno-poznawczej samoregulacja wymaga wyboru ze strony uczącego się. Nie oznacza to, że uczniowie zawsze korzystają z dostępnych wyborów, zwłaszcza gdy są niepewni co do swojego sposobu działania i konsultują się z nauczycielem. Jednakże, gdy wszystkie aspekty zadania są kontrolowane, trafne jest mówienie o zachowaniu osiągnięciowym jako „kontrolowanym zewnętrznie” lub „kontrolowanym przez innych”. Taka sytuacja powstaje, gdy nauczyciel nie daje uczniom żadnej swobody w zakresie metod, wyników i innych warunków. Potencjał samoregulacji różni się w zależności od wyborów dostępnych dla uczących się.
Teoria Przetwarzania Informacji
Teorie przetwarzania informacji ewoluowały od swoich pierwotnych sformułowań, aby włączyć poznawcze i motywacyjne procesy samoregulacji. Niniejsza lekcja przedstawia model przetwarzania informacji w samoregulacji, który obejmuje te komponenty, oraz traktuje o badaniach i zastosowaniach dotyczących strategii uczenia się — kardynalnej cechy samoregulacji z punktu widzenia przetwarzania informacji.
Teoria Konstruktywistyczna
W tym miejscu zagłębimy się w dyskusję dotyczącą podejścia konstruktywistycznego w procesach uczenia się, starając się ponownie ocenić tę koncepcję, opierając się na bazie wiedzy, w którą student jest już wyposażony. Badacze konstruktywistyczni zajęli się samoregulacją, co wydaje się naturalne, biorąc pod uwagę, że centralnym założeniem konstruktywizmu jest to, iż uczący się konstruują wiedzę oraz środki do jej nabywania i stosowania. Istnieją różne źródła konstruktywistycznych opisów samoregulacji, w tym teorie poznawczo-rozwojowe, antecedencje współczesnych teorii poznawczych oraz teoria Wygotskiego. Niezależnie od źródła, konstruktywistyczne poglądy na samoregulację opierają się na pewnych założeniach. Dwa kardynalne punkty leżące u podstaw tych założeń to fakt, że wpływy społeczno-kulturowe są krytyczne oraz że ludzie tworzą ukryte teorie dotyczące samych siebie, innych i tego, jak najlepiej radzić sobie z wymaganiami. Są one omawiane kolejno.
Motywacja i Samoregulacja
Motywacja jest ściśle związana z samoregulacją. Osoby zmotywowane do osiągnięcia celu angażują się w takie działania samoregulacyjne, które ich zdaniem im pomogą (mianowicie: organizacja i powtarzanie materiału, monitorowanie postępów w nauce i dostosowywanie strategii). Z kolei samoregulacja promuje uczenie się, a postrzeganie większych kompetencji podtrzymuje motywację i samoregulację w dążeniu do nowych celów. Zatem motywacja i samoregulacja wywierają na siebie wzajemny wpływ. Niniejsza lekcja jest w całości poświęcona temu tematowi.
Samoregulacja: Zastosowania Dydaktyczne
Podsumowanie sekcji. Zasady samoregulacji omówione w tej serii lekcji doskonale nadają się do zastosowań dydaktycznych. Najskuteczniejsze zastosowania to te, w których procesy samoregulacyjne są włączone do nauczania akademickiego. Trzy działy, które są szczególnie istotne, to studia akademickie, kompozycja i matematyka.